Murmels

moeder zijn is leuk!

Waarom een time-in zóveel leerzamer is dan een time-out

Persoonlijk vind ik dat die time-out zelf even een time-out moet krijgen. Permanent het liefst. Daarmee bedoel ik het geven van een time-out aan een kind door het even in de hoek te zetten. En het te negeren.
Want daar gaat het om, het idee dat je je kind iets kan leren, dat je lekker aan het opvoeden bent, als je het negeert.
Het was een hele tijd in zwang, onder andere door heerlijke tv-programma’s zoals Supernanny, maar gelukkig komt men er nu een beetje op terug.

Ik hoorde laatst meerdere verhalen van kleuterscholen (!) waar deze methode ook gebezigd wordt. Bij de een stond er een stoeltje in de hoek van de klas en bij de ander werd het kind zelfs de gang op gestuurd. In het laatste gevoel weet ik zelfs de reden waarom; Het meisje in kwestie, at niet in de juiste volgorde haar snack op. Ze wilde eerst haar Bebibel kaasje eten en daarna pas haar druifjes. Dat moch niet. Het schoolbeleid was dat ze eerst haar druifjes op moest eten en daarna pas haar kaasje. Toen ze dat weigerde, terecht, werd dit meisje van 4 jaar oud, huilend de gang op gestuurd!!

Er stond kort geleden ook  een artikel in de Volkskrant waarin werd ingegaan op het gegeven dat zo’n time-out, wat op zich heel onschuldig klinkt, dezelfde pijnreactie als een fysieke afstraffing in de hersenen van kinderen veroorzaakt.

In het artikel staat dat je kind er weinig aan heeft als je het apart zet, juist op het moment dat hij papa of mama juist nodig heeft om hem te leren hoe het dan wel moet. Het lijkt mij ook dat je dan juist moet práten, communiceren. Vertel je kind en doe voor dat het in plaats van slaan, ook kan ááien bijvoorbeeld.

Ik denk ook dat veel gedrag dat wij als ongewenst zien, voortkomt ut de behoefte van het kind om aandacht te krijgen. Dat hij dat niet op de juiste manier doet, oké, daar moet aan gewerkt worden, maar om hem vanwege die behoefte alleen te straffen en het tegenovergestelde te doen dat vind ik gewoon zielig!

Laura Markham  en Daniel Siegel, de deskundigen die in het artikel worden aangehaald, stellen juist een Time-in voor. Blijf bij je kind als het boos wordt, onredelijk doet, zelfs als het de pan uit flipt. Knuffelen en een boekje lezen zal dan misschien niet meer werken maar door aanwezig te zijn wordt je kind toch gesterkt. Ben je je kind dan niet teveel aan het pleasen? Nee. Je zorgt er op deze manier voor dat jullie niet tegenover elkaar komen te staan en je kind leert dat jij er altijd voor hem bent. Zo heeft hij geen reden meer om de boel op stelten te zetten om aandacht te krijgen.

‘Door een time-out missen ouders de kans om hun kind echt iets te leren’ zegt Daniel J. Siegel. Kinderen worden er alleen maar bozer van, terwijl je met een time-in juist een belangrijk leermoment creëert: ‘Als je duidelijk grenzen aangeeft terwijl je de nadruk legt op samenwerking, communicatie en respect dan geeft dat kinderen de kans om te oefenen om actieve, empathische mensen te zijn, die goed beslissingen kunnen nemen. Dit soort zelfreflectie creëer je binnen de relatie, niet in isolatie. En dat maakt het ouderschap op de langere termijn effectiever en veel bevredigender.’

Natuurlijk geldt dit verhaal niet voor elk kind en voor elke situatie, maar de boodschap lijkt me duidelijk, er zijn alternatieven voor de time-out, zet een kind niet te snel in z’n eentje op de trap.

Plaats een reactie

Nog geen reacties.