Murmels

moeder zijn is leuk!

Waarom wij de speen hebben meegegeven aan Sinterklaas (en ík moest huilen)

Een tijdje geleden schreef ik nog dat wij lekker nog niet gingen stoppen met de speen, maar deze week sloeg dit plotsklaps om.

Op de voorschool kwam een logopediste langs en mijn vriend maakte een praatje met haar. Hij vertelde haar dat Lila nogal sliste.
Ik zie dat ze nog een speen heeft, zei ze gelijk. Dat zag ze aan de stand van Lila’s mond. En aan de “ruimte”.
Ik was er niet bij, maar toen vriendlief met dit verhaal thuis kwam, was het wat mij betreft Alarmfase-1. Er moest gestopt worden met die speen. En wel zo snel mogelijk.
Slissen is heel schattig, maar ik kan me ook voorstellen dat mensen het ook als een beperking kunnen ervaren als ze eenmaal volwassen zijn. Het is toch een “afwijking”.

Ik heb direct mijn blog erbij gepakt over het stoppen met de speen om te kijken hoe we dit aan moesten pakken en we waren er snel uit wat we gingen doen. Mijn vriend zei dat we in plaats van de speen aan de spenenfee te geven de speen ook aan Sinterklaas mee konden geven zodat hij hem weer aan de baby’s kon geven.

Nou was mijn dochter nogal gehecht aan haar speen. Als ze hem niet kon vinden was het altijd paniek. Ze vroeg er ook steeds vaker om als ze moe was en bijvoorbeeld op de bank Dora aan het kijken was.
Ik voelde mij ENORM schuldig dat we haar die speen af gingen pakken “voor haar eigen bestwil”.
Toen ze weer om haar speen vroeg heb ik toch doorgepakt en gezegd dat papa en mama van Sinterklaas hadden gehoord dat we haar speen in haar schoentje moesten doen ‘s avonds en dat ze daar dan heel veel cadeaus voor terug zou krijgen de volgende ochtend.
Zij reageerde eigenlijk super kalm en begreep het allemaal wel, ze vond het wel een goed idee, maar IK? Ik moest huilen! Grienen!En mijn lieve dochter ging míj troosten.
O wat erg! #motherfail to the max.

Maar goed, zo gezegd zo gedaan. De speen werd ingepakt en verdween samen met een winterpeen in het schoentje.
Ze is vervolgens gewoon naar bed gegaan, gewoon gaan slapen, zónder te piepen, zonder te huilen, zonder om haar speen te vragen. Ik was natuurlijk beretrots. Wat een kanjer! En toen moest ik weer een traantje wegpinken natuurlijk.

De volgende ochtend was ze de deal niet vergeten. Het eerste wat ze zei was
“Ga je mee naar mijn kadootjes kijken?”
Maar natuurlijk ging mama mee. Ik had 4 kado’s naast haar schoen gelegd. Best een goede score dacht ik zo.
Maar ik voelde me nóg steeds schuldig!! Ik ben de berging ingedoken en ik heb nóg een kadootje gepakt en gezegd dat die in haar laarsje bij de kapstok zat.
Wow! Zij weer superblij. En ik? Ik voel me nog steeds super schuldig dat ik haar dit genotmiddel heb afgepakt. Ik vond het nog veel te vroeg voor haar om kennis te maken met de lelijke kanten van het leven. Maar ik hou op met janken, want waar hebben we het uiteindelijk over? Precies, nergens. Alle verandert continu. Wen er maar aan.

Plaats een reactie

Nog geen reacties.