Murmels

moeder zijn is leuk!

Wat je je kind moet leren over verdwalen

Toen ik een jaar of zeven oud was, waren wij op vakantie in Spanje. Eigenlijk gingen we elk jaar naar Argelès sur mer, in Frankrijk, maar ik denk dat mijn ouders een keer iets anders wilden. We stonden op een immens grote camping, El delfin verde, oftewel, De groene dolfijn. Het zwembad was in de vorm van een dolfijn, vandaar. De camping was zo groot dat mijn ouders met de auto gingen afwassen. Geen grap.

Hoe dan ook, op een avond gingen we naar het dorpje in de buurt toe, Estartit. Het was middenin de zomer, hoogseizoen en dus liepen we daar die avond met een miljoen andere toeristen de winkeltjes te bekijken.

Op een gegeven moment keek ik om mij heen en ik zag veel mensen, maar niet mijn ouders met mijn zusje. Help! Ik ging ze zoeken en liep van winkel naar winkel. Uiteindelijk liep ik huilend terug naar het winkeltje waar ik ze was kwijt geraakt.
Ik stond daar huilend in de deuropening van de winkel toen er een paar Nederlandse mensen naar me toekwamen. Twee mannen en een vrouw. Was ik mijn ouders kwijt? Ja. Op welke camping staan jullie? El delfin verde. Zullen we je anders met de auto naar de camping brengen? Ik twijfelde héél erg. Ik had er geen goed gevoel bij, maar ik wilde ook zó graag weer terug bij mijn ouders zijn. Oké, zei ik dus en ik liep samen met die mensen weg van de winkel. We zullen nooit weten of dit fout was afgelopen want op dat moment zag ik mijn ouders. Hallelujah.

Ik wil Lila, nu ze wat ouder is, gaan vertellen en leren dat ze nooit, maar dan ook nooit bij vreemde mensen in de auto moet stappen. Of ze nou kwaad in de zin hebben of niet, ik vind het geen goed idee. Ga naar de kassa van de winkel en wacht daar. Oftewel, blijf waar je bent, en verroer je niet. Ga niet zelf zoeken, papa en mama zoeken en vinden jou!
Ik weet nu ik zelf een peuter heb, hoe snel je je kind kwijt kunt raken. Ze zijn namelijk zoveel kleiner dan jij zodat je niet gelijk ziet wat ze doen. en ze zijn ook nog eens zoveel sneller dan jij!

Ik raakte mijn ouders kwijt in het tijdperk voor de mobiele telefoon, maar als Lila straks een beetje kan nadenken, is het eerste wat ik doen, haar mijn telefoonnummer uit het hoofd laten leren. Ze draagt nu een sos-bandje, maar eerlijk gezegd trekt ze die ook vaak van haar pols af, dus een 100% garantie heb ik er niet mee. Er zijn een paar gelegenheden geweest waarbij ik mijn nummer op haar arm heb geschreven. Better safe than sorry!

Wat ook heel belangrijk is, is dat ze onze namen kent. Voor- en achternaam. Alle mama’s heten namelijk mama. Zo kan je bijvoorbeeld omgeroepen worden.

Als ze niet in een winkel zoekraakt maar op het strand bijvoorbeeld, wil ik haar leren om uit te kijken naar andere kinderen die met hun ouders zijn. Daarheen te gaan en om hulp te vragen. Ik denk namelijk dat dit heel geruststellend kan werken voor Lila zelf en ik vertrouw erop dat andere ouders direct alarm zullen slaan als ze een klein kind alleen aantreffen.

Gelukkig zijn wij niet vaak op hele drukke plekken, maar zelfs gewoon in het park , kun je elkaar zomaar kwijtraken. Het is makkelijk om te verdwalen tussen de benen van andere mensen. Het is belangrijk dat je kind daarop is voorbereid, denk ik. Ik ga dus nog wel wat gesprekjes met Lila voeren over wat ze op zo’n moment moet doen. Op je plek blijven, schat! Mama vindt jou weer terug!

Plaats een reactie

Nog geen reacties.